Op een Gentse deur staat geschreven: 'niets is belangrijker dan vrede.' Ik denk er even over na en laat het bezinken. Het is een mooi streven, maar de realiteit is dat we het nog nooit voor elkaar hebben gekregen. Er is altijd wel ergens op deze aardbol een conflict of oorlog gaande, al zolang we om de zon draaien. Vrede op aarde is een utopie. Voor mij is vrede vooral een staat van zijn. Je innerlijk veilig en geliefd voelen en tevreden zijn met wie je bent. Maar vrede heeft ook te maken met vriendelijkheid, tolerantie en respect naar elkaar toe. Wie goed doet, goed ontmoet.
Wanneer ik door de eeuwenoude straatjes van Gent slenter merk ik op dat de Vlamingen een stuk vriendelijker en beleefder zijn dan de Nederlanders en het doet mij goed. Misschien komt het omdat ze gewoon zijn je aan te spreken met 'u' of 'gij' en ook 'amai' klinkt lief. Er gaat een bepaalde warmte en zachtheid uit van het Vlaams dat meer en meer in contrast staat met het Nederlands dat wel steeds harder en onbehouwener lijkt te worden. 'Un simple bonjour peut déjà dire beaucoup.' Het valt me op dat we in Nederland steeds minder gedag zeggen. De dagen voor de kerst heb ik gewerkt met topdrukte en steeds meer mensen groeten niet meer, voordat ze een vraag stellen of een bestelling doen. Sommigen blijven ook gewoon doorbellen als ze aan het bestellen zijn of er wordt al 'twee halve rookworsten' geroepen terwijl ik nog midden in de zin 'goedemiddag, kan ik u helpen?' zit. Op de vraag; 'wilt u er mosterd bij?' krijg je kortaf 'pinnen' als antwoord. Geen ja geen nee, geen pinnen graag, dankjewel of fijne middag nog. Hoe anders is dit bij onze zuiderburen.
De warmte en gezelligheid van de Vlamingen zorgt ervoor dat ik me hier meer dan welkom voel. Ik verblijf in een fijne studio op een bovenetage, met uitzicht over de daken van Gent. Op een steenworp afstand bevindt zich de Kuip, het historische centrum, dat tijdens de winterfeesten omgetoverd is tot een sfeervolle kerstmarkt met een reuzenrat en kraampjes waar je je tegoed kan doen aan glühwein, snoepappels, frituur en Brusselse wafels.
Urenlang slenter ik langs het water van de sprookjesachtige Leie en de robuuste Schelde en trotseer de kou. Ik ontdek verborgen plekjes en onbekende parels onder wolkeloze blauwe luchten. De Sorry Not Sorry Street Art route brengt me weer op heel andere plekken en deze stad blijft me verwonderen.
'Mevrouw, pas op er ligt ijs.' Vriendelijkheid is een broos iets. Ik merk hoe gemakkelijk het is om vriendelijk te blijven in Gent en hoe lastig ik het vond om de hele dag door aardig te blijven tegen botte en onbeleefde klanten. De #DOESLIEF campagne moet misschien nog eens herhaald worden in het nieuwe jaar.
'Make love not war.' Een beroemde slogan uit de jaren '60, die nu te zien is in het museum S.M.A.K. De slogan is nog steeds actueel en daarom tijdloos. Geen woorden maar daden. Het ontbreekt ons aan daadkracht. We zeggen wel wat we willen maar we doen het niet. En doen wat we willen betekent dat we vrij zijn om ons hart te volgen, maar dat we ook nadenken bij alles wat we doen of we een ander daarbij niet schaden of kwetsen. De maatschappij verhard dus laten we met z'n allen een beetje verzachten. Een beetje meer 'amai', een beetje meer begrip en verdraagzaamheid en een beetje meer vriendelijkheid daar knappen we toch allemaal van op?
Mijn boodschap voor het nieuwe jaar is simpel; heb lief, doe lief en volg je hart.
Maak er allemaal een vredig, vriendelijk en liefdevol jaar van,
Tot snel.
Reactie plaatsen
Reacties