Kintsugi-blog

Ik heb welgeteld nog niet één seconde nodig om erover na te denken, want het vonkje in mij staat gelijk in vuur en vlam. Op de vraag, of ik komende winter voor twee maanden naar Nieuw Zeeland wil om daar twee groepsreizen te begeleiden, kan ik alleen maar volmondig JA antwoorden. Bovendien komen daar nog eens twee Japan reizen in het voorjaar bij, waar ik ook altijd heel erg blij van word. Het is net of er dan een slapende vulkaan in mij ontwaakt, de lava begint te stromen en laat zich aan de oppervlakte zien in de vorm van blijdschap en enthousiasme. 

Noodgedwongen reizen we van Uyuni naar Calama in Chili, en vanaf daar gaan we gelijk door met de nachtbus naar Arica in het noorden van de Atacama woestijn. Omdat de regio rondom La Paz code rood heeft, heb ik met mijn groep een aangepaste route.

We zien ze al van verre, roze stipjes in grijsblauw water. Ze staan dichtbij de kust en na een heerlijke lunch met uitzicht over de lagune loop ik naar het water, waar een deel van de groep al foto's aan het maken is. We moeten lachen om de geluiden die ze maken en bij het zien van zoveel roze flamingo's word je gewoon blij, dat kan niet anders.

Misschien is Ahu Akahanga wel de meest indrukwekkende Ahu van heel Rapa Nui omdat het nooit hersteld is. Je ziet hier de Moais liggen en de resten van wat eens een dorp moet zijn geweest. Stenen als stille getuige van de vernietiging die indertijd plaats vond. Her en der een Pukao, een hoedje van de Moai, dat geen hoedje is maar eerder een pruik met een knotje. Volgens de legende moet hier ook het graf van de eerste koning van Rapa Nui liggen, maar de overblijfselen zijn nooit teruggevonden. 

We staan te wachten op de nachtbus bij het busstation van Calama als de grond onder onze voeten heen en weer  begint te schuiven van links naar rechts. Ik denk nog van 'zo, dat is een zware vrachtwagen' en kijk achterom naar het viaduct, maar er rijdt niets. Op hetzelfde moment begrijp ik dat dit een aardbeving is en roep naar de groep dat ze naar de parkeerplaats moeten rennen, onder het afdak vandaan. De beving is kort maar krachtig, 6.9 op schaal van Richter en we zitten slechts 16 km van het epicentrum af. In Chili worden dagelijks bevingen gemeten en de meeste gebouwen zijn hierop gebouwd. In de busterminal zelf zijn wat platen van het plafond naar beneden gekomen maar voor de rest blijft de schade beperkt. De Chilenen zijn wel wat gewend, voor de groep is het een eerste ervaring met een aardbeving.

Alsof we al weken met elkaar op pad zijn, zo voelt het, toch zijn we pas twee dagen onderweg. Het begin van de reis is pittig. We beginnen in Lima, een stad die ik goed ken en Peru voelt als thuiskomen, ook al zijn we hier maar kort. Ik neem de groep mee naar de leukste wijk van Lima, Barranco, waar kunstgallerijen wedijveren met lokale streetart en gezellige terrasjes klanten lokken met het beste uitzicht over de Stille Oceaan.