Kintsugi-blog

Het luidruchtige gezang van de cicaden brengt me altijd terug naar die heerlijke vakanties in Zuid-Frankrijk, net als de geur van lavendel. Dan zie ik weer voor me hoe we met open ramen langs paarsblauwe velden reden, op weg naar Riez om daar inkopen te doen. Wat mij ook altijd bij zal blijven is de smaak van campingboter uit blik op vers stokbrood, waarvoor we 's morgens vroeg de berg op moesten lopen naar de bakker in het dorp. En zo brengt de muziek van The Corrs Unplugged mij gelijk weer terug naar lange wandelingen over stranden en busritten in Australië en Nieuw-Zeeland. 

"Als iemand te dichtbij komt dan gaan bij mij alle alarmbellen rinkelen. Het enige dat helpt om de situatie onder controle te krijgen is afstand nemen. Ik laat dan gewoon niets meer van mij horen. Trek me terug en alle warmte is verdwenen. De stilte en ruimte die daardoor ontstaat ervaar ik als een zegen, maar ik realiseer me ook dat ik hiervoor een hoge prijs betaal. Het lukt me op deze manier nooit om een diepere verbinding met iemand aan te gaan. In het begin stel ik me volledig open maar zodra de ander interesse in mij toont en te dichtbij komt, klap ik weer dicht. Ik toon weinig initiatief en neem een afwachtende houding aan, hou alle opties open of zeg op het laatste moment een afspraak af. Ik ervaar intimiteit en nabijheid als beangstigend en overweldigend want dan raak ik de controle kwijt en weet dat ik uiteindelijk gekwetst zal achterblijven. Zodra er emoties bij komen kijken raak ik overspoeld waardoor die alarmbellen weer af gaan. Vervolgens creëer ik dan weer automatisch afstand om de controle terug te krijgen, omdat dat mijn enige reddingsboei is om niet ten onder te gaan. Hoe kan ik dit doorbreken?"

Mijn komende reis is een uitdagende reis. Uitdagend omdat het een relatief nieuwe reis is, waar nog geen draaiboek van is. Bovendien zitten er 'etappes' in met lokaal, openbaar vervoer wat een zekere mate van onvoorspelbaarheid met zich meebrengt. Voordeel is wel dat ik de landen en de route min of meer ken omdat ik er al eerder ben geweest, ook al is dat alweer een tijdje geleden. 

Ik heb welgeteld nog niet één seconde nodig om erover na te denken, want het vonkje in mij staat gelijk in vuur en vlam. Op de vraag, of ik komende winter voor twee maanden naar Nieuw-Zeeland wil om daar twee groepsreizen te begeleiden, kan ik alleen maar volmondig JA antwoorden. Bovendien komen daar nog eens twee Japan reizen in het voorjaar bij, waar ik ook altijd heel erg blij van word. Het is net of er dan een slapende vulkaan in mij ontwaakt, de lava begint te stromen en laat zich aan de oppervlakte zien in de vorm van blijdschap en enthousiasme. 

Noodgedwongen reizen we van Uyuni naar Calama in Chili, en vanaf daar gaan we gelijk door met de nachtbus naar Arica in het noorden van de Atacama woestijn. Omdat de regio rondom La Paz code rood heeft, heb ik met mijn groep een aangepaste route.

We zien ze al van verre, roze stipjes in grijsblauw water. Ze staan dichtbij de kust en na een heerlijke lunch met uitzicht over de lagune loop ik naar het water, waar een deel van de groep al foto's aan het maken is. We moeten lachen om de geluiden die ze maken en bij het zien van zoveel roze flamingo's word je gewoon blij, dat kan niet anders.