Kintsugi-blog

Misschien is Ahu Akahanga wel de meest indrukwekkende Ahu van heel Rapa Nui omdat het nooit hersteld is. Je ziet hier de Moais liggen en de resten van wat eens een dorp moet zijn geweest. Stenen als stille getuige van de vernietiging die indertijd plaats vond. Her en der een Pukao, een hoedje van de Moai, dat geen hoedje is maar eerder een pruik met een knotje. Volgens de legende moet hier ook het graf van de eerste koning van Rapa Nui liggen, maar de overblijfselen zijn nooit teruggevonden. 

We staan te wachten op de nachtbus bij het busstation van Calama als de grond onder onze voeten heen en weer  begint te schuiven van links naar rechts. Ik denk nog van 'zo, dat is een zware vrachtwagen' en kijk achterom naar het viaduct, maar er rijdt niets. Op hetzelfde moment begrijp ik dat dit een aardbeving is en roep naar de groep dat ze naar de parkeerplaats moeten rennen, onder het afdak vandaan. De beving is kort maar krachtig, 6.9 op schaal van Richter en we zitten slechts 16 km van het epicentrum af. In Chili worden dagelijks bevingen gemeten en de meeste gebouwen zijn hierop gebouwd. In de busterminal zelf zijn wat platen van het plafond naar beneden gekomen maar voor de rest blijft de schade beperkt. De Chilenen zijn wel wat gewend, voor de groep is het een eerste ervaring met een aardbeving.

Alsof we al weken met elkaar op pad zijn, zo voelt het, toch zijn we pas twee dagen onderweg. Het begin van de reis is pittig. We beginnen in Lima, een stad die ik goed ken en Peru voelt als thuiskomen, ook al zijn we hier maar kort. Ik neem de groep mee naar de leukste wijk van Lima, Barranco, waar kunstgallerijen wedijveren met lokale streetart en gezellige terrasjes klanten lokken met het beste uitzicht over de Stille Oceaan. 

De beste manier om te leren relativeren is nog altijd op reis gaan. Los van je dagelijkse beslommeringen sta je op reis open voor nieuwe indrukken en ervaringen. Dat is ook de reden waarom mensen op reis gaan: ze willen een ander land ontdekken. 

'Hang er één op en neem er één mee.' Ik kijk naar de wand vol met zelfgemaakte bloemen van vouwblaadjes en pijpenragers en begin te knutselen. Ik volg niet de stap voor stap instructies op voor het vouwen van een zonnebloem of een tulp maar besluit mijn eigen, unieke bloem te maken. Uniek is hij zeker, want hij lijkt op geen ander, maar is toch net niet helemaal geworden zoals ik het in mijn hoofd had. Ik hang hem op en kies vervolgens een rood bloemetje uit, dat enkel gemaakt is van pijpenragers en overduidelijk beter gelukt is dan de mijne, om mee naar huis te nemen. 

De lucht is blauw en de zon schijnt. Een licht briesje waait over het water. Tevreden kijk ik door het raam naar buiten. De afgelopen week ben ik druk bezig geweest. Het dek is weer schoon en alle groene aanslag is verdwenen. Mijn loungestoelen zijn geschuurd en gebeitst en zien er weer als nieuw uit. Laat de zomer nu maar komen. Met mijn enkel gaat het goed en ik ben zo blij dat ik de rust en de tijd heb genomen om te kunnen herstellen en kijk uit naar de dag dat ik weer kilometers kan gaan maken. Ook ben ik begonnen met de voorbereidingen van de aankomende reizen die ik ga begeleiden en ik heb er ontzettend veel zin in.