Kintsugi-blog

Oog in oog staan met Son Goku, terwijl je geen idee hebt wie hij is. De Japanse mediafranchise Dragon Ball is wereldberoemd maar ik ken het stripverhaal niet. Ik weet nog net dat de schattige Pikachu een Pokémon is en daarmee houdt mijn kennis van Japanse manga op. Zal wel een generatie kloofje zijn en ik heb nooit een Game Boy gehad. Deze manga helden trekken echter wel mijn aandacht, want het zijn de tegenstellingen en de enorme verscheidenheid die Japan bijzonder maakt. Manga, en de daaruit voortvloeiende anime-series vinden hun oorsprong in het oude Japan en er zijn dus wel degelijk overeenkomsten en dat maakt het dus weer interessant. Pokémon en de Japanse popcultuur is inmiddels bijna even populair als de traditionele cultuur die we kennen van de theeceremonies, geisha's, ikebana en wabi-sabi. 

De regen valt onophoudelijk neer. Ik ben hier gewend aan korte, hevige buien maar ze beginnen nu vroeger op de dag en houden uren, soms de hele nacht door aan. Toch is er niets mooiers dan door regenwoud lopen, na een fikse regenbui. De lucht is broeierig en we zweten voortdurend. Glibberige wortels en takken glinsteren. Waterdruppels, opgevangen door de bladeren, vallen alsnog op de vochtige grond. De aardse geur van het bos na de regen is heerlijk en het levert ons vele prachtige foto's van de pijlgifkikkertjes op. 

Het luidruchtige gezang van de cicaden brengt me altijd terug naar die heerlijke vakanties in Zuid-Frankrijk, net als de geur van lavendel. Dan zie ik weer voor me hoe we met open ramen langs paarsblauwe velden reden, op weg naar Riez om daar inkopen te doen. Wat mij ook altijd bij zal blijven is de smaak van campingboter uit blik op vers stokbrood, waarvoor we 's morgens vroeg de berg op moesten lopen naar de bakker in het dorp. En zo brengt de muziek van The Corrs Unplugged mij gelijk weer terug naar lange wandelingen over stranden en busritten in Australië en Nieuw-Zeeland. 

"Als iemand te dichtbij komt dan gaan bij mij alle alarmbellen rinkelen. Het enige dat helpt om de situatie onder controle te krijgen is afstand nemen. Ik laat dan gewoon niets meer van mij horen. Trek me terug en alle warmte is verdwenen. De stilte en ruimte die daardoor ontstaat ervaar ik als een zegen, maar ik realiseer me ook dat ik hiervoor een hoge prijs betaal. Het lukt me op deze manier nooit om een diepere verbinding met iemand aan te gaan. In het begin stel ik me volledig open maar zodra de ander interesse in mij toont en te dichtbij komt, klap ik weer dicht. Ik toon weinig initiatief en neem een afwachtende houding aan, hou alle opties open of zeg op het laatste moment een afspraak af. Ik ervaar intimiteit en nabijheid als beangstigend en overweldigend want dan raak ik de controle kwijt en weet dat ik uiteindelijk gekwetst zal achterblijven. Zodra er emoties bij komen kijken raak ik overspoeld waardoor die alarmbellen weer af gaan. Vervolgens creëer ik dan weer automatisch afstand om de controle terug te krijgen, omdat dat mijn enige reddingsboei is om niet ten onder te gaan. Hoe kan ik dit doorbreken?"

Mijn komende reis is een uitdagende reis. Uitdagend omdat het een relatief nieuwe reis is, waar nog geen draaiboek van is. Bovendien zitten er 'etappes' in met lokaal, openbaar vervoer wat een zekere mate van onvoorspelbaarheid met zich meebrengt. Voordeel is wel dat ik de landen en de route min of meer ken omdat ik er al eerder ben geweest, ook al is dat alweer een tijdje geleden. 

Ik heb welgeteld nog niet één seconde nodig om erover na te denken, want het vonkje in mij staat gelijk in vuur en vlam. Op de vraag, of ik komende winter voor twee maanden naar Nieuw-Zeeland wil om daar twee groepsreizen te begeleiden, kan ik alleen maar volmondig JA antwoorden. Bovendien komen daar nog eens twee Japan reizen in het voorjaar bij, waar ik ook altijd heel erg blij van word. Het is net of er dan een slapende vulkaan in mij ontwaakt, de lava begint te stromen en laat zich aan de oppervlakte zien in de vorm van blijdschap en enthousiasme.