Kintsugi-blog

Zeggen wat je bedoelt is niet altijd gemakkelijk. Begrijpen wat een ander zegt ook niet. Om uiting te geven aan onze gevoelens of gedachtes gebruiken we woorden, maar het is soms best lastig om het juiste woord te vinden. Bovendien begrijpen we elkaar vaak niet goed omdat woorden soms verkeerd geïnterpreteerd worden. Doet me denken aan een grappige miscommunicatie tijdens een van mijn reizen. In de groep zaten Nederlanders en Belgen. Op de afgesproken verzamelplek spreek ik tot de hele groep: "Lieve mensen, we lopen zo weer terug naar de bus, die staat op de parkeerplaats waar we ook zijn uitgestapt. Weet iedereen die nog te vinden?" (Belg) "Ja, maar ik ga niet rennen!" "Dat hoeft ook niet, we gaan wandelen." (Belg) "Oh, je bedoelt stappen!" In België is lopen hardlopen en stappen is wandelen. "Ja, we gaan stappen, maar voor de Nederlanders onder ons, we gaan dus nu niet de kroeg in, maar lopen terug naar de bus."

Sommige woorden raken je diep van binnen omdat ze doordringen tot de kern. Ik heb het niet over respectloze, kleinerende en kwetsende woorden, maar over hoopvolle woorden. Woorden die de spijker op z'n kop slaan. Woorden die precies vertellen waar het om draait en helpen om te relativeren. Wijze woorden. Zoals de woorden van die andere Amerikaanse president, John F. Kennedy, die door de huidige situatie in de wereld, in een ander daglicht geplaatst kunnen worden en hierdoor meer betekenis krijgen en nog krachtiger worden. Het zijn doordachte woorden. 

In eerste instantie nam ik de pijn niet serieus. Ik ben gewend om met pijn te lopen en dat heeft me er nog nooit van weerhouden om gewoon door te lopen. Vol goede moed denk ik nog paracetamolletje erin en gaan, maar dit keer is het anders. Ik kan mijn voet niet meer recht neerzetten, laat staan fatsoenlijk lopen en al helemaal niet met een rugzak van twaalf kilo. Accepteren betekent niet dat je het eens bent met de situatie maar dat je het verzet opgeef omdat het niet realistisch is. Op dat moment besef ik dat ik rust moet nemen voordat ik verder kan lopen. Ik zie het nog als een korte onderbreking en zeker niet als een definitief einde van de Via de la Plata.

Ik loop niet lekker. De pijn is nog draaglijk, maar komt volkomen onverwacht opzetten. Er is niks te zien en als ik er niet op steun voel ik nergens pijn maar zodra ik ga lopen doet het zeer, bij elke stap en dan wordt het ineens afzien. Er komt geen eind aan, ook al is het nog steeds maar vijfentwintig kilometer. Een afstand die ik normaal met twee vingers in de neus loop. Mijn tempo heb ik al meteen losgelaten, aankomen is nog het enige dat telt. Ik krijg een luid applaus van de andere wandelaars, die al op het terras zitten, als ik eindelijk Valdesalor heb bereikt. Paracetamol en active gel helpen niet, want de volgende dag red ik het nauwelijks om met mijn rugzak op bij de bar te komen voor het ontbijt.

Volgens mijn boekje is etappe negen het saaiste stuk van de Via de la Plata. Urenlang loop ik rechtdoor op een grindpad langs vruchtbare grond met wijngaarden afgewisseld met olijfbomen en andersom.

'Hasta Santiago?' 'Sí.' Cuantos kilómetros?' 'Mille, más o menos.' 'Buena suerte y buen camino.' 'Gracias.' Mijn eerste 'buen camino', in de vroege ochtend voordat ik Sevilla achter me laat.