Kintsugi-blog

Vaak krijg ik de vraag of ik zelf ook nog op vakantie ga, omdat ik natuurlijk al zoveel op reis ben voor het begeleiden van groepsreizen. Het antwoord is, jazeker. 'Maar is het dan nog wel leuk?' Ook hier kan ik alleen maar bevestigend op antwoorden. Reizen is nog altijd iets waar ik heel blij van word. Wat mensen vaak niet begrijpen is dat als ik een groepsreis begeleid ik aan het werk ben, ook al is het de mooiste baan van de wereld. Ze zien niet wat er achter de schermen gebeurd en veel landen waar ik groepen begeleid ken ik al omdat ik er eerder ben geweest. 

De fijnste wandelingen zijn die zonder doel. Gewoon je schoenen aan en gaan. Je gedachten en benen de vrije loop laten gaan. Er zit rust en zachtheid in mijn tempo. Ik loop vandaag in vrede met mezelf. Halverwege de dijk besluit ik om bij De Watertoren te stoppen voor een kop thee, een leuke plek waar ik al een tijdje niet meer geweest ben. Vervolgens wandel ik door richting het tuincentrum en dan kruipt er, totaal onverwachts, een egeltje uit een heg.

Slow living. Als ik na het begeleiden van een reis thuis kom dan moet ik altijd even aarden. Het ritme van mijn lichaam loopt door de jetlag niet synchroon met het ritme van thuis. Een paar dagen waarin ik de tijd de tijd laat, omdat ik nu juist alle tijd heb en dat is een ware luxe.

Het leukste en ook het lastigste van het begeleiden van een reis is de groepsdynamiek: oftewel hoe mensen zich gedragen binnen een groep en hoe ze met elkaar omgaan. Het is een proces waar je als reisbegeleider een zekere invloed op uit kan oefenen tijdens de vorming van de groep. Jij bepaalt de regels (iedereen op tijd), rouleren in de bus, netjes in de rij voordat je de trein instapt en stilte in de trein in Japan bijvoorbeeld. In de kennismakingsfase zullen de meeste mensen zich hiernaar voegen. De reisbegeleider biedt houvast, ze kennen de andere groepsleden nog niet en zijn in een vreemde omgeving. In deze fase kan je ook een positieve rol spelen in het groepsproces door jouw enthousiasme, humor, steun en toeverlaat. Ook zie je vrijwel gelijk welke mensen er niet in de pas willen lopen, want er zit altijd wel een rebel of einzelgänger in de groep en het is heel moeilijk om die binnen de boot te houden, zeker als deze persoon ongepast gedrag vertoont of voor irritaties binnen de groep zorgt. 

Dat je de relatie tussen Japan en Zuid-Korea op zijn zachts gezegd "complex" kunt noemen wist ik al. De Japanse invasie in Korea en de daarop volgende annexatie laten diepe sporen na in de Koreaanse psyche en tot op de dag van vandaag is de kwestie omtrent troostmeisjes en dwangarbeid nog steeds een doorn in het oog van veel Koreanen. Ondanks dat beide landen sinds 1965 "on speaking terms" zijn en Japan als boete doening aardig wat geld in de Koreaanse economie heeft gestoken blijft de relatie fragiel en zijn er nog regelmatig confrontaties. Desondanks vormen ze samen een hernieuwde vuist tegen die andere dreiging: Noord-Korea, het tweede trauma van Zuid-Korea.

Oog in oog staan met Son Goku, terwijl je geen idee hebt wie hij is. De Japanse mediafranchise Dragon Ball is wereldberoemd maar ik ken het stripverhaal niet. Ik weet nog net dat de schattige Pikachu een Pokémon is en daarmee houdt mijn kennis van Japanse manga op. Zal wel een generatie kloofje zijn en ik heb nooit een Game Boy gehad. Deze manga helden trekken echter wel mijn aandacht, want het zijn de tegenstellingen en de enorme verscheidenheid die Japan bijzonder maakt. Manga, en de daaruit voortvloeiende anime-series vinden hun oorsprong in het oude Japan en er zijn dus wel degelijk overeenkomsten en dat maakt het dus weer interessant. Pokémon en de Japanse popcultuur is inmiddels bijna even populair als de traditionele cultuur die we kennen van de theeceremonies, geisha's, ikebana en wabi-sabi.