Lees hier elke week een nieuw Kintsugi-blog over zingeving, zinbeleving en wat een wandelcoach voor jou kan betekenen.
Slow living. Als ik na het begeleiden van een reis thuis kom dan moet ik altijd even aarden. Het ritme van mijn lichaam loopt door de jetlag niet synchroon met het ritme van thuis. Een paar dagen waarin ik de tijd de tijd laat, omdat ik nu juist alle tijd heb en dat is een ware luxe.
Het leukste en ook het lastigste van het begeleiden van een reis is de groepsdynamiek: oftewel hoe mensen zich gedragen binnen een groep en hoe ze met elkaar omgaan. Het is een proces waar je als reisbegeleider een zekere invloed op uit kan oefenen tijdens de vorming van de groep. Jij bepaalt de regels (iedereen op tijd), rouleren in de bus, netjes in de rij voordat je de trein instapt en stilte in de trein in Japan bijvoorbeeld. In de kennismakingsfase zullen de meeste mensen zich hiernaar voegen. De reisbegeleider biedt houvast, ze kennen de andere groepsleden nog niet en zijn in een vreemde omgeving. In deze fase kan je ook een positieve rol spelen in het groepsproces door jouw enthousiasme, humor, steun en toeverlaat. Ook zie je vrijwel gelijk welke mensen er niet in de pas willen lopen, want er zit altijd wel een rebel of einzelgänger in de groep en het is heel moeilijk om die binnen de boot te houden, zeker als deze persoon ongepast gedrag vertoont of voor irritaties binnen de groep zorgt.
Dat je de relatie tussen Japan en Zuid-Korea op zijn zachts gezegd "complex" kunt noemen wist ik al. De Japanse invasie in Korea en de daarop volgende annexatie laten diepe sporen na in de Koreaanse psyche en tot op de dag van vandaag is de kwestie omtrent troostmeisjes en dwangarbeid nog steeds een doorn in het oog van veel Koreanen. Ondanks dat beide landen sinds 1965 "on speaking terms" zijn en Japan als boete doening aardig wat geld in de Koreaanse economie heeft gestoken blijft de relatie fragiel en zijn er nog regelmatig confrontaties. Desondanks vormen ze samen een hernieuwde vuist tegen die andere dreiging: Noord-Korea, het tweede trauma van Zuid-Korea.
Oog in oog staan met Son Goku, terwijl je geen idee hebt wie hij is. De Japanse mediafranchise Dragon Ball is wereldberoemd maar ik ken het stripverhaal niet. Ik weet nog net dat de schattige Pikachu een Pokémon is en daarmee houdt mijn kennis van Japanse manga op. Zal wel een generatie kloofje zijn en ik heb nooit een Game Boy gehad. Deze manga helden trekken echter wel mijn aandacht, want het zijn de tegenstellingen en de enorme verscheidenheid die Japan bijzonder maakt. Manga, en de daaruit voortvloeiende anime-series vinden hun oorsprong in het oude Japan en er zijn dus wel degelijk overeenkomsten en dat maakt het dus weer interessant. Pokémon en de Japanse popcultuur is inmiddels bijna even populair als de traditionele cultuur die we kennen van de theeceremonies, geisha's, ikebana en wabi-sabi.
De regen valt onophoudelijk neer. Ik ben hier gewend aan korte, hevige buien maar ze beginnen nu vroeger op de dag en houden uren, soms de hele nacht door aan. Toch is er niets mooiers dan door regenwoud lopen, na een fikse regenbui. De lucht is broeierig en we zweten voortdurend. Glibberige wortels en takken glinsteren. Waterdruppels, opgevangen door de bladeren, vallen alsnog op de vochtige grond. De aardse geur van het bos na de regen is heerlijk en het levert ons vele prachtige foto's van de pijlgifkikkertjes op.
Het luidruchtige gezang van de cicaden brengt me altijd terug naar die heerlijke vakanties in Zuid-Frankrijk, net als de geur van lavendel. Dan zie ik weer voor me hoe we met open ramen langs paarsblauwe velden reden, op weg naar Riez om daar inkopen te doen. Wat mij ook altijd bij zal blijven is de smaak van campingboter uit blik op vers stokbrood, waarvoor we 's morgens vroeg de berg op moesten lopen naar de bakker in het dorp. En zo brengt de muziek van The Corrs Unplugged mij gelijk weer terug naar lange wandelingen over stranden en busritten in Australië en Nieuw-Zeeland.
