Misschien is Ahu Akahanga wel de meest indrukwekkende Ahu van heel Rapa Nui omdat het nooit hersteld is. Je ziet hier de Moais liggen en de resten van wat eens een dorp moet zijn geweest. Stenen als stille getuige van de vernietiging die indertijd plaats vond. Her en der een Pukao, een hoedje van de Moai, dat geen hoedje is maar eerder een pruik met een knotje. Volgens de legende moet hier ook het graf van de eerste koning van Rapa Nui liggen, maar de overblijfselen zijn nooit teruggevonden.
De site is authentiek en daarom bijzonder. Op de meeste andere plekken staan de Moais statig naast elkaar. Kolossale stenen reuzen, groot en sterk die zo stevig staan dat geen mens ze omver kan krijgen, zo lijkt het althans. De aanblik van de Moai, die op z'n zij ligt, doet iets met me. Het laat namelijk kwetsbaarheid zien. Deze Moai is in mijn ogen de meest menselijke, ook al is hij niet van vlees en bloed en weegt hij 14 ton.
Je kwetsbaarheid tonen is geen teken van zwakte. Sterker nog ik denk dat het laten zien van je angsten, onzekerheden en twijfels je juist authentiek maakt. Niemand staat altijd stevig en rotsvast want niemand is onkwetsbaar. Er is moed voor nodig om je imperfecties te durven laten zien en toch vertrouwen in jezelf te blijven houden. Begin met kleine beetjes over jezelf te delen als je het moeilijk vindt, je hoeft echt niet gelijk de hele rugzak om te kieperen.
Door eerlijk te zijn over wat jou diep van binnen bezig houdt, waar je je voor schaamt of waar je onzeker over bent of van wordt creëer je ruimte voor echte verbinding. Niemand zit te wachten op een statige reus die ongenaakbaar is met een hart van steen dat onbereikbaar is. Laten zien dat je een mens van vlees en bloed bent en geen robot of alleskunner vergt lef, omdat je niet weet hoe anderen hierop reageren en we zijn allemaal bang voor afwijzing. Maar het kan je ook zeker heel veel brengen. Het is beter om te zeggen dat je iets heel spannend vindt dan dat je het met zweet in je handen ondergaat. Als je je omgeving niet verteld dat het niet goed met je je gaat, voel je je nog meer alleen, terwijl als je zegt dat het niet goed met je gaat er juist meer begrip komt en gedeelde smart is halve smart. Een rotdag is soms gewoon even een rotdag en dat mag je best ventileren bij je partner of bij een collega. Ben je gekwetst door iemand, dan mag je dit ook laten merken, dan ben je het kwijt en de ander zal het dan waarschijnlijk niet meer doen.
Verbinding ontstaat juist daar waar kwetsbaarheid gedeeld wordt en daardoor niet uniek blijkt te zijn. Het is herkenbaar en dat schept een band. Het is best fijn om te weten dat je perfecte collega ook doodsangsten uitstaat als ze een presentatie moet geven of dat jouw rots in de branding het ook even niet meer weet. Dat je kind bang is voor onweer zodat je weet wanneer je het moet geruststellen of dat je buurvrouw hulp nodig heeft maar het niet durft te vragen.
Heb je eenmaal de moed gevonden om te delen hoe je je voelt? Wees er trots op en laat het hierbij. Vraag je niet af of anderen de informatie too much vonden of overdreven. Ga niet lopen piekeren of je iets beter niet of toch anders had moeten zeggen en zeker niet als je oprecht en vanuit je hart hebt gehandeld. Meestal waarderen anderen juist je eerlijkheid en geeft het stof tot nadenken. Krijg je hulp uit onverwachte hoek of nemen andere mensen een voorbeeld aan jou. Uiteindelijk willen we allemaal verbinding maken, omdat het de reden is van ons bestaan.
Tot snel.
Reactie plaatsen
Reacties