Ik erger me soms dood. Printers die nooit werken als je ze moet gebruiken, de trein die niet op tijd of helemaal niet rijdt, fatbikes die je bijna van je sokken rijden, mensen die luidruchtig bellen in de trein alsof de rest van de coupé hiervoor een kaartje heeft gekocht, naast elkaar op de roltrap blijven staan zodat niemand erlangs kan (vooral handig op vliegvelden en stations), controle bij de zelfscankassa als je slechts één artikel hebt gekocht of mensen voor je in de rij die tassenvol lege statiegeld flessen en blikjes komen terugbrengen.
Ergernissen, wie kent ze niet. En deze week kwam er naast de sneeuwpret ook een heleboel fileleed, vertragingen en annuleringen op Schiphol bij. Het zijn de molshopen op ons pad. Gelukkig ga ik niet meer dagelijks met de trein, maak ik meestal gebruik van de bemande kassa en lever ik mijn lege flessen alleen in als er geen rij staat, maar toch ontkom je er niet helemaal aan.
Op de een of andere manier zijn we beter opgewassen tegen de 'bergen' in ons leven. Wanneer we bijvoorbeeld te maken krijgen met tegenslag, rouw, faillissement, verlies, ziekte of een scheiding dan komen we automatisch in de overlevingsstand en we weten dan dat we een moeilijke, verdrietige of zware periode tegemoet gaan. We klimmen stapje voor stapje uit het dal omhoog. Onderaan de berg hebben we vaak nog geen zicht op de top en weten we ook niet hoe lang we erover gaan doen maar we gaan ervoor. We vinden simpelweg de kracht om door te gaan.
Die molshopen zijn een ander verhaal. Als we een berg aan het beklimmen zijn dan hebben we al onze energie daarvoor nodig en hebben we soms de kracht niet om ook over die molshopen heen te stappen. We struikelen over dagelijkse ergernissen zoals in de file staan, een collega die weer een deadline niet gehaald heeft of andere ergernissen in huis zoals wasgoed dat overal ligt behalve in de wasmand of de vaatwasser die klaar is maar door niemand wordt leeggeruimd. Het is de welbekende druppel die de emmer doet overlopen.
Toch kunnen we heel veel leren van onze ergernissen. Ze vertellen iets over wat we belangrijk vinden in het leven. De ergernis heeft betrekking op jou en op jou alleen. De persoon aan wie je je ergert is zich hier meestal niet van bewust, ook mijn printer heeft geen flauw benul wat het met mij doet als hij het weer eens niet doet. Het heeft dus weinig zin om boos te worden of de persoon aan te spreken op zijn of haar gedrag. Je kan niet de hele wereld opvoeden want iedereen is anders. Je kan alleen kiezen hoe je erop wilt reageren en of je er wat mee wilt doen. Soms is het het beste om niet te reageren en afleiding te zoeken. Hierdoor heb ik nog steeds mijn printer en ligt hij niet op de bodem van het Wantij.
Maar als we erachter komen waarom we ons aan iets of iemand ergeren, dan kunnen we onszelf beter leren kennen en ontdekken we ook onze valkuilen en allergieën (ergernissen). Ik ben bijvoorbeeld daadkrachtig. Dat is mijn kernkwaliteit. Is er een probleem, dan ga ik dat oplossen. Is het druk dan zet ik een tandje bij. Niet lullen maar poetsen zogezegd. Mijn valkuil is dat ik dit dus ook van anderen verwacht en dat kan als drammerig ervaren worden. De uitdaging voor mij zit in het feit dat ik misschien wat meer geduld moet hebben en niet moet verwachten dat anderen ook gelijk aan de slag gaan of een tandje bijzetten. Mijn allergie is passiviteit. Ik erger me dus aan mensen die niets doen en een afwachtende houding aannemen.
Als je op deze manier jezelf beter leert kennen, weet wat je valkuilen zijn en je uitdaging dan kan je daaraan werken. Het benoemen van kernkwaliteiten (deze zijn aangeboren en persoonlijk en zeggen iets over je karakter, wie je bent, zoals daadkrachtig of avontuurlijk) en kernwaarden (zijn overtuigingen en principes waar je voor staat zoals vrijheid of onafhankelijkheid) helpt je om erachter te komen wat er onder de ergernis zit.
We kunnen niet om de bergen heen, maar we kunnen er wel voor zorgen dat we minder molshopen tegenkomen onderweg.
Tot snel.
Reactie plaatsen
Reacties