"Cyprus, slechts een vleugje verlangen in de zee." (Victoria Hislop)

Sinaasappels, overal sinaasappelbomen. Het eiland is verbazingwekkend groen. Groener dan in de droge zomermaanden, wanneer het landschap goudgeel kleurt. Het omringende water is helder, intens blauw en bij vlagen zeegroen. Wijnvelden en olijfbomen tussen ruige bergen en ruwe rotsen.

Cyprus in de wintermaanden is een zegening. Een vleugje Middellandse Zee zonder de zinderende hitte. Indrukwekkende archeologische vindplaatsen zoals die in Pafos brengen je terug naar vervlogen tijden zonder de hordes toeristen. Cypriotische charme van verlaten dorpjes, kleurrijke haventjes en lieve mensen die de tijd hebben voor een praatje. 

De temperatuur is buitengewoon aangenaam. Het ritme van alledag rustgevend. Niets moet. De tijd de tijd laten. Ik geniet van de vrijheid een auto tot mijn beschikking te hebben en het links rijden gaat me goed af, de nalatenschap van de Britten die hier overigens nog steeds een militaire basis hebben.

Nicosia spreekt vooral tot de verbeelding. De enige hoofdstad in de wereld die verdeeld is tussen twee landen: Griekenland en Turkije. Wanneer ik de groene lijn wil oversteken stuit ik op prikkeldraad en versperringen. Uiteindelijk kom ik uit bij een bemande grenspost en wandel via UN gebied het noordelijke gedeelte van de stad in. Turkisch delight, baklava en döner kebab. De moskee roept op voor het gebed, als ik slenter door de oude, smalle straatjes, waar de mensen net zo vriendelijk zijn als aan de andere kant.

Terug aan Griekse zijde, bewonder ik de Venetiaanse muren maar vooral de architectuur van moderne gebouwen, de reden dat ik naar Nicosia ben gekomen: het Eleftheria plein dat ontworpen is door Zaha Hadid. Het plein is golvend, ruimtelijk en lichtdoorlatend. Hier ademd de stad in en uit. Een zucht van verlangen want hoewel de relatie tussen beide landen een beetje is ondooid is er nog altijd geen daadwerkelijke oplossing voor dit conflict.

Op de terugweg naar Goudi stop ik bij de Apollo Tempel en de archeologische vindplaats Kourion nabij Limasol. Het uitzicht over de Middellandse Zee vanaf het amphitheater is buitengewoon maar absolute schoonheid vind ik bij de geboorteplaats van Aphrodite, de Godin van de liefde. Deze rotsformaties spreken dramatisch tot ieders verbeelding.

Cyprus wakkert verlangen aan. Verlangen naar rust en schoonheid. In een voortdurend en groeiend besef van eigen liefde en naaste liefde, van vriendelijkheid en compassie, van vruchtbaarheid en vergankelijkheid. 

Langzaam wandel ik over gladde rotsen naar boven. De weg die Aphrodite aflegde van haar bad onder de waterval naar de Toren van de Koningin. Elke stap brengt me terug in de tijd maar ook in het hier en nu. Wanneer geiten mijn pad kruisen en de geur van wilde tijm zich vermengt met zilte zeelucht. Ik ben op Cyprus.

Tot snel.