In eerste instantie nam ik de pijn niet serieus. Ik ben gewend om met pijn te lopen en dat heeft me er nog nooit van weerhouden om gewoon door te lopen. Vol goede moed denk ik nog paracetamolletje erin en gaan, maar dit keer is het anders. Ik kan mijn voet niet meer recht neerzetten, laat staan fatsoenlijk lopen en al helemaal niet met een rugzak van twaalf kilo. Accepteren betekent niet dat je het eens bent met de situatie maar dat je het verzet opgeef omdat het niet realistisch is. Op dat moment besef ik dat ik rust moet nemen voordat ik verder kan lopen. Ik zie het nog als een korte onderbreking en zeker niet als een definitief einde van de Via de la Plata.
Als ik na een week rust nog steeds met wandelstokken loop, die ik in Cacécres heb aangeschaft bij de Decathlon, en nog niet in staat ben om mijn voet recht neer te zetten, daalt het besef in dat dit toch langer gaat duren. Ik denk vooruit. De eerstvolgende etappe is een korte van elf kilometer maar daarna heb ik een hele zware van meer dan dertig kilometer, zonder mogelijkheden om eerder te stoppen en met niks onderweg dus dat betekent water en eten meenemen. Ik zie er tegenop omdat ik voel dat mijn enkele dit niet gaat trekken. Een misstap kan ik niet voldoende corrigeren, zeker niet met deze rugzak op en ik ben bang dat ik mijn enkel dan wel verzwik. Ik overweeg nog de mogelijkheid om mijn rugzak telkens door te laten sturen naar de volgende herberg en op deze manier met een dagrugzak te gaan wandelen, ook al betekent dit dat ik dan alleen het hoognodige mee kan nemen en mijn trots moet laten varen want in mijn ogen ben je geen échte wandelaar of pelgrim als je niet zelf je rugzak draagt.
Uiteindelijk besluit ik om met de bus door te reizen naar Cañaveral om zo de korte én de lange lange etappe over te slaan. Aangekomen bij het busstation bedenk ik dat het geen zin heeft om twee etappes over te slaan omdat ik hoe dan ook in tijdnood kom als ik langer rust neem en ik beter verder door kan reizen zodat ik 'op schema' blijf.
De bus brengt mij dus naar Salamanca, met z'n imposante kathedraal en de oudste universiteit van Spanje. Ik zie delen van de Via de la Plata aan mij voorbijglijden. Paden waar ik op had moeten lopen in plaats van langsrijden. Dorpen waar ik had moeten stoppen, herbergen waar ik overnacht zou hebben en uitnodigende terrasjes waar ik met andere wandelaars een biertje zou hebben gedronken. Ik zie de gele pijlen voorbij flitsen, de prachtige dehesa's waar ik doorheen had moeten wandelen en de besneeuwde bergtoppen van de Sierra de Béjar, een laatste uitdaging voor je over de Romeinse brug Salamanca binnen wandelt.
Acceptatie gaat in fases. Ik had me neergelegd bij rust nemen maar ik was nog niet bereid om te stoppen. Tot het moment dat ik bedacht dat ik niemand iets hoef te bewijzen en zeker mezelf niet en dat het waanzin is om op deze manier door te willen lopen. Ten koste van wat allemaal? Na Salamanca zijn de etappes relatief vlak, maar de eerst volgende vier etappes zijn lange dertigers en eentje van zelfs achtendertig kilometer, die ik kan opsplitsen maar de tijd om dat te doen heb ik niet meer. Bovendien ligt mijn wandeltempo nu zo veel lager dan normaal dat ik er tien tot twaalf uur over doe om ruim dertig kilometer te wandelen waardoor er weinig tijd over blijft om mijn enkel de rust te geven die het nodig heeft voor verder herstel.
Door mijn vastberadenheid om door te willen gaan, blijf je zoeken naar mogelijkheden; van wandelen met wandelstokken en een dagrugzakje, naar etappes overslaan of inkorten. Je verlegd steeds de mogelijkheden. Tot het moment dat je beseft dat verder gaan geen optie meer is, dat je je moet focussen op herstel en dat dat niet een kwestie van dagen is maar van weken. Dat ik geen zin heb om straks een chronisch probleem aan mijn enkel te hebben of dat het van kwaad tot erger wordt want dan betekent stoppen misschien nooit meer lange afstanden kunnen wandelen en daar leg ik me voorlopig zeker niet bij neer.
Het is jammer dat het dit keer niet gelukt is. Op al mijn eerdere camino's heb ik wandelaars zien uitvallen door blessures en dit keer is het mijn beurt. Ook dit is een ervaring waar ik van geleerd heb. Dat je namelijk nooit weet hoe je lichaam zal reageren over een lange afstand ook al ben je fit en getraind. Dat het aller belangrijkste nog steeds is om te blijven luisteren naar je lichaam. Pijn is zeker bij mij niet altijd een rede om te stoppen maar als je het gevoel krijgt van dit is niet goed dan zit er niets anders op.
Inmiddels ben ik drie weken verder en weer thuis. Mijn enkel herstelt goed en ik kan weer gewoon lopen. Ik ben vastbesloten om terug te keren naar Spanje. Valdesalor is niet meer alleen een onverwacht eindpunt, maar is nu tevens een nieuw beginpunt geworden, voor het vervolg van mijn Via de la Plata.
Tot snel.
Reactie plaatsen
Reacties