Noodgedwongen reizen we van Uyuni naar Calama in Chili, en vanaf daar gaan we gelijk door met de nachtbus naar Arica in het noorden van de Atacama woestijn. Omdat de regio rondom La Paz code rood heeft, heb ik met mijn groep een aangepaste route.
De omweg is zeer zeker de moeite waard want de busrit totaan de grens is verre van saai. Ook aan de Chileense kant kijken we onze ogen uit. De noordelijke Atacama woestijn is ruig, droog en groots en de bergen kleuren oranje roze als de avond begint te vallen. De witte vlakten die we zien bevatten geen zout, zoals in Uyuni, maar het mineraal borax dat in de regio rondom Arica wordt gewonnen.
Arica, bijgenaamd 'de stad van de eeuwige lente', is een kuststadje bekent bij golfsurfers en een belangrijke havenplaats. In het kader van de vrede met Bolivia is er ook een spoorlijn aangelegd tussen La Paz en Arica, en we zien het oude, vervallen treinstation in het centrum van de stad, dat nu niet meer in gebruik is. Bolivia heeft hierdoor vrije toegang tot de haven om mineralen en landbouwproducten te exporteren en op deze manier kunnen ze ook goederen importeren.
Het stadje ligt op 18 km van de grens met Peru en behoorde ook bij Peru totdat de Chilenen het 'Morro de Arica' veroverden tijdens de Salpeteroorlog. Hoog op deze berg wappert nu de op een na grootste vlag van Chili en vind je oorlogsmonumenten, het oorlogsmuseum en een Christusbeeld. Toch maakt het uitzicht nog de meeste indruk.
De grond van Arica is een van de droogste op aarde. In deze kuststreek zijn nederzettingen en mummies gevonden van de Chinchorro cultuur (werelderfgoed). Zowel natuurlijk gemummificeerde lichamen als kunstmatige mummies waarbij de lichamen gevuld werden met stroo en met klei werden bewerkt waardoor ze een masker op hebben. Het waren mariene jagers-verzamelaars die langs de kust woonden en leefden in de periode vanaf 5450 v Chr. tot ongeveer 890 v Chr. De rondleiding door het prachtige archeologische museum San Miguel de Azapa, laat ons niet alleen oog in oog staan met deze gemaskerde mummies maar ook met alle overblijfselen die zijn teruggevonden van sierraden en keramiek tot textiel en allerlei soorten gebruiksvoorwerpen.
De volgende dag bezoeken we het nationaal park Lauca en het Chungara meer dat dichtbij de grens met Bolivia ligt. Ook deze omweg hadden we voor geen goud willen missen. Besneeuwde vulkanen van boven de 5000 meter, hoogvlakten met alpaca's en vicuña's en blauw water met watervogels en enkele flamingo's, omgeven door gele graspollen en wetland's met bevroren water. Om de schoonheid van dit landschap te begrijpen moet je het simpelweg gezien hebben.
De vele uren in de bus en de honderden kilometers die we afleggen om uiteindelijk in Puno aan te komen, halen wel de haast uit je lijf. Het begrip tijd krijgt een andere betekenis in landen waar de tijd niet zo belangrijk is want we komen aan als we er zijn en niet eerder. Alles gaat langzamer dus je moet wel vertragen.
Soms is het goed om in het leven ook even van de gebaande paden af te gaan. De omweg is misschien wel dé manier om jouw route opnieuw te bepalen of een nieuwe weg te ontdekken. Het brengt je daar waar je nooit verwacht had uit te zullen komen. Door van de snelweg af te gaan, kan je weer genieten van het langzame tempo van de onverharde wegen, waar haast hebben totaal geen zin heeft.
Tot snel.
Reactie plaatsen
Reacties