Ik heb welgeteld nog niet één seconde nodig om erover na te denken, want het vonkje in mij staat gelijk in vuur en vlam. Op de vraag, of ik komende winter voor twee maanden naar Nieuw Zeeland wil om daar twee groepsreizen te begeleiden, kan ik alleen maar volmondig JA antwoorden. Bovendien komen daar nog eens twee Japan reizen in het voorjaar bij, waar ik ook altijd heel erg blij van wordt. Het is net of er dan een slapende vulkaan in mij ontwaakt, de lava begint te stromen en laat zich aan de oppervlakte zien in de vorm van blijdschap en enthousiasme.
Dat vonkje, dat we allemaal in ons hebben is, is onze allerbeste indicator. Het laait op als we ergens zin in hebben, gemotiveerd zijn of blij van worden. Wanneer het niet oplaait en er komen twijfels of vragen bovendrijven, dan is het onze taak om na te gaan waar de twijfels vandaan komen en de vragen te beantwoorden, zodat we toch nog ergens enthousiast over kunnen worden en het vonkje alsnog gaat branden. Twijfel is niet altijd negatief, het behoed ons voor onbezonnen gedrag. Twijfel werkt als een rem, spoort ons aan om er nog een nachtje over te slapen, beslissingen wel doordacht te nemen, meerdere opties te bekijken en te voorkomen dat we in een valkuil stappen. Echter kan twijfel er ook voor zorgen dat dat vonkje nooit in vuur en vlam gaat staan uit angst om tekort te schieten. We zijn bang dat we iets niet kunnen en voelen ons onzeker, zoeken bevestiging en antwoorden buiten onszelf, terwijl dat vonkje juist de bevestiging vanuit jezelf is om ergens voor te gaan. Door te doen wat anderen van ons verwachten, maar waar we zelf niet helemaal achter staan, kan dat vonkje ook moeilijk ontbranden.
Als je elke beslissing in je leven alleen met je hoofd maakt dan raak je de connectie met dat vonkje kwijt en als je het lange tijd niet meer voelt dan kan je het idee opvatten dat het er misschien niet meer is. Je kan nergens meer enthousiast of blij van worden. Het is net als een uitgedoofde vulkaan. Mensen met een burn-out of depressie ervaren dit vaak zo maar ook mensen die pleasen en de behoeften van anderen boven die van zichzelf stellen.
Door op zoek te gaan naar jouw vonkje, kan je de connectie weer maken. Begin simpelweg de dingen te doen waar je als kind blij van werd, eet wat je lekker vindt en omring jezelf met mensen waar je je goed bij voelt. Begin weer te luisteren naar je lichaam. De beste manier om van je hoofd naar je lichaam te gaan is door te gaan wandelen. Een wandelcoach kan je helpen om langzaam weer in beweging te komen en tegelijkertijd te werken aan je twijfels en angsten. Gezonde twijfel is nuttig, ongezonde twijfel belemmert je om keuzes te maken en angst werkt al helemaal verlammend waardoor we niet meer verder komen. Angst is lang niet altijd de juiste graadmeter om te beslissen of we iets wel of niet moeten doen. Het wil ons beschermen maar belet ons meestal om voluit te leven. Hierdoor nemen we de uitdaging van een nieuwe baan niet aan, durven we niet vol voor iemand te gaan uit angst om weer gekwetst te worden, stellen we verre reizen uit, springen we niet in het diepe en nemen we zeker geen onnodige risico's. Een schip in de haven is veilig, maar daar zijn schepen niet voor gebouwd.
Leer vertrouwen op jezelf en je eigen kunnen. Ga uitdagingen aan door regelmatig uit je comfortzone te gaan. Ontdek, ervaar en beleef het leven. Proef het leven. Wandel buiten de gebaande paden en ontmoet nieuwe mensen. Reis de wereld over, leer van je fouten en durf ze te maken. Laat je leiden door je innerlijke kompas en zorg ervoor dat dat vonkje regelmatig in vuur en vlam staat, want dan weet je altijd: ik zit op de goede weg.
Tot snel.
Reactie plaatsen
Reacties