Vaak krijg ik de vraag of ik zelf ook nog op vakantie ga, omdat ik natuurlijk al zoveel op reis ben voor het begeleiden van groepsreizen. Het antwoord is, jazeker. 'Maar is het dan nog wel leuk?' Ook hier kan ik alleen maar bevestigend op antwoorden. Reizen is nog altijd iets waar ik heel blij van word. Wat mensen vaak niet begrijpen is dat als ik een groepsreis begeleid ik aan het werk ben, ook al is het de mooiste baan van de wereld. Ze zien niet wat er achter de schermen gebeurd en veel landen waar ik groepen begeleid ken ik al omdat ik er eerder ben geweest.
Op vakantie reis ik graag solo en trek dan mijn eigen plan. Ik kies altijd een voor mij onbekende en nieuwe bestemming. De kunst van het alleen reizen is vaak niet hoe ver je gaat, maar hoe diep je je onderdompelt in de lokale cultuur. Slow travel is dan ook mijn motto. Na al die reizen gaat het er niet meer om, om zoveel mogelijk highlights af te vinken, maar om bewust een paar dingen te kiezen die je écht interesseren. Het gaat erom een balans te vinden tussen ontdekken en leren, tussen actief bezig zijn en luieren. Een land rustig in je opnemen, ervaren, proeven en begrijpen.
In de praktijk betekent dit je dag rustig laten beginnen en uitgebreid de tijd te nemen voor een ontbijtje en koffie. Langer op één plek blijven zodat je de mensen beter leert kennen en de tijd hebt voor een praatje. Meer follow the sun en niet elke dag volproppen met excursies of bezienswaardigheden, zodat er ruimte is voor spontane ontmoetingen en onverwachte belevenissen. Ga eens links, in plaats van rechts en loop niet altijd achter de meute aan. Plekken die niet in de reisgidsen staan hebben vaak nog hun authentieke charme weten te behouden. Al wandelend je omgeving verkennen vertraagt je al voldoende om details in je op te kunnen nemen die je anders niet opgemerkt zou hebben.
Het leven is tegenwoordig al zo snel, en we willen alles nog sneller. Georganiseerde reizen worden zo efficiënt mogelijk geprogrammeerd: zoveel mogelijk zien in de tijd die we hebben en het is inderdaad zo dat als ik een groepsreis begeleid ik meer zie van een land dan tijdens mijn solo reizen, maar het is ook een stuk vermoeiender omdat het tempo vaak ook hoog ligt met lange reisdagen.
Slow travel laat je niet alleen de schoonheid van een land in een ander ritme ontdekken maar het is ook de beste manier om zowel je lichaam als geest de gelegenheid te geven om tot rust te komen, zodat er ook meer ruimte is om je helemaal onder te dompelen in een andere cultuur.
Op dit moment geniet ik dan ook volop van de zon én het morabeza gevoel dat zo typerend is voor Kaapverdië en de Kaapverdianen. Het nodigt uit tot vertragen. Langzaam volg ik de kasseien langs de kust vanaf Cidade Velha en wandel om te wandelen. Het landschap is droog en geel en als ik het laatste hotel achter me laat, is er verder niets meer. Een geruststellend niets met alleen het gefluit van de vogels. In de verte zie ik de Pico da Antónia (1394 m), het hoogste punt van het eiland Santiago en aan de andere kant, over het water, de contouren van de actieve vulkaan Pico do Fogo (2829 m) en tevens de hoogste berg van Kaapverdië, die ik over een paar dagen ga beklimmen.
Voor de zoveelste keer vandaag zie ik de prachtige grijskopijsvogel, de nationale vogel, wanneer ik de kasseien terug volg naar mijn appartementje. Mijn heerlijke balkon is de beste plek om vanavond de zon langzaam in de zee te zien zakken. Morgen weer een nieuwe dag.
Tot snel.
Reactie plaatsen
Reacties