De fijnste wandelingen zijn die zonder doel. Gewoon je schoenen aan en gaan. Je gedachten en benen de vrije loop laten gaan. Er zit rust en zachtheid in mijn tempo. Ik loop vandaag in vrede met mezelf. Halverwege de dijk besluit ik om bij De Watertoren te stoppen voor een kop thee, een leuke plek waar ik al een tijdje niet meer geweest ben. Vervolgens wandel ik door richting het tuincentrum en dan kruipt er, totaal onverwachts, een egeltje uit een heg.
Het scharrelt tussen de bladeren, rolt zich even op als ik net iets te dichtbij kom en wanneer ik tegen hem begin te praten en wat meer afstand neem, scharrelt hij weer verder en verstopt zich daarna weer in de heg. De egel beschermd zichzelf door zich op te rollen als een bal en staat dan ook symbool voor zelfbescherming. De stekels staan voor gezonde grenzen stellen. Het gaat niet over heggen en andere barrières maar om persoonlijke grenzen, vanuit zachtheid, zelfliefde en zelfbehoud. Met helderheid durven zeggen: hier ligt mijn grens en er ook naar handelen. Dit is mijn waarde en met minder neem ik geen genoegen of simpelweg 'nee' zeggen als je ergens geen zin in hebt of dat het niet goed voelt. De egel rolt zich bij mogelijk gevaar instinctief op om zijn zachte buik te beschermen, daar zit ook zijn kwetsbaarheid. Het is net als ons eigen onderbuik gevoel waarbij gevoelens van onbehagen of juist bevestiging intuïtief boven komen. Is het wel of niet veilig? Het laat zien waar je gevoelig voor bent, waar je zachtheid zit maar ook of je dat durft te laten zien. Kwetsbaarheid is kracht, geen zwakte. Ik glimlach, het is geen toeval dat deze egel vandaag mijn pad kruist.
Ik ben een zogenaamde buikdenker, voel spanningen of veranderingen heel snel aan, zeker binnen een groep als ik reizen begeleid, maar ook bij mezelf. Ik merk heel snel of iets oké of juist niet oké voelt en handel daar al mijn hele leven naar. Het geeft een beter inzicht in bepaalde dynamieken en in de relaties tussen mensen maar het vertelt je vooral veel over jezelf. Het vergt inlevingsvermogen, zelfreflectie en innerlijke wijsheid om hiermee om te gaan. Verder kijken dan naar wat er zichtbaar is, de diepere lagen eronder ontdekken.
Tevreden wandel ik verder, snuif de geuren van de herfstbladeren in mij op. De bomen hebben nog steeds heel veel blad voor de tijd van het jaar, maar beginnen nu eindelijk te verkleuren. Ik houd van de herfst. Bij het tuincentrum koop ik een prachtige rode amaryllisbol, cadeautje voor mezelf en een jaarlijkse traditie. Deze prachtige bloem staat voor trots, maar ook voor kracht en zelfvertrouwen. Hij bloeit meestal rond de kerstdagen en elk jaar geniet ik weer van de langzame transformatie van bol naar bloem.
De fijnste wandelingen zijn die zonder doel. Waar je halverwege afslaat en een ander pad kiest. Waar je gedachten tot nieuwe inzichten komen en je bevestiging vindt van binnenuit. Waar zelfliefde kan stromen en het herfstzonnetje je hart verwarmd. Wanneer je benen hun eigen weg mogen kiezen en jij volgt. Waar ruimte ontstaat voor het onverwachte, zoals een kleine egel die je pad kruist. Een wandeling levert altijd meer op dan de kilometers die je hebt afgelegd. Het brengt je namelijk verrassend dichtbij je eigen waarheid, je kern en dus bij de persoon die je in werkelijkheid bent.
Tot snel.
Reactie plaatsen
Reacties