Slow living. Als ik na het begeleiden van een reis thuis kom dan moet ik altijd even aarden. Het ritme van mijn lichaam loopt door de jetlag niet synchroon met het ritme van thuis. Een paar dagen waarin ik de tijd de tijd laat, omdat ik nu juist alle tijd heb en dat is een ware luxe.
Tijdens de reis werk ik non-stop en volg ik net als mijn groep het tempo van onderweg zijn. Tassen inpakken en uitpakken, nieuwe bestemmingen, lange of korte vluchten, vroeg opstaan en soms laat naar bed, slapeloze nachten vanwege de jetlag en altijd twee tot drie dagen vooruit werken zodat alles geregeld is als we er aankomen en iedereen weet wat er komen gaat. Op reis leef ik van dag tot dag en ben op de schaarse vrije momenten na, altijd met de groep bezig.
Het is een ritme waar ik snel aan wen en tussen het begeleiden door geniet ik ook zeker van de plekken waar we zijn, de excursies en de mensen in mijn groep. Echter moet je altijd paraat staan, kan je moeilijk een dagje iets helemaal alleen voor jezelf doen en kan je je ook niet afmelden als je je even wat minder voelt. Het programma gaat door en dus ga jij door.
Dat betekend dat je moet leren om je energie te doseren, vooral als je reizen in serie doet en je maar een paar dagen vrij bent tussendoor of soms zelfs gelijk doorgaat met de volgende reis. Waar mogelijk pak ik dan ook mijn rust. Ik ga niet altijd met alle excursies mee en ga zeker ook niet elke avond met de groep uit eten omdat ik natafelen best wel gezellig vind, maar niet elke avond. Ik eet dus graag even snel alleen, waardoor ik 's avonds ook nog tijd heb om wat te relaxen voor het slapen gaan. Ook onderweg kan je waar mogelijk vertragen, door simpelweg niet door te blijven rennen als het programma het toelaat. Is de groep oké en heb jij alles op orde, neem dan de tijd om even tot rust te komen, een wandeling te maken of een museum in je eigen tempo te bezoeken en laat het dan daarbij.
Zodra ik thuis ben kom ik in de slow living modus. Het zijn de lome dagen waarop mijn lichaam langzaam weer in het ritme komt. De dagen van een beetje uitslapen maar wel de wekker zetten, anders slaap ik een gat in de dag. Genieten van mijn eigen ontbijtjes en alle tijd voor een kopje koffie en nog een. Turen over het water en de afgelopen reis vertraagd opnieuw beleven. Alle nieuwe indrukken en ervaringen laten bezinken. Zelf eten koken. Mijn eigen bed en vooral de kalme bewegingen van de boot op het water. Niets moeten én niets hoeven. Geen programma, geen groep en even niet meer uit mijn rugzak leven.
Deze dagen schrijf ik veel, lees en mijmer ik veel en zie over het algemeen weinig of geen mensen omdat ik eerst even moet afkicken van de groep en daarvoor genoeg aan mezelf heb. Door simpelweg te vertragen kan ik mijn accu thuis weer opladen voor de volgende reis. De dagen na thuiskomst zijn inmiddels heilig en het zijn deze dagen waar ik naar uit kijk als de reis bijna ten einde is.
Wanneer mijn lichaam weer gewend is aan Nederland, word ik weer actiever. Dan wandel ik bijna dagelijks om fit te blijven, doe leuke dingen met vrienden en geniet van mijn vrijheid, de haven en de boot. Het is heerlijk om te werken als ik op reis ben en vrij te zijn als ik thuis ben.
De beste manier om ergens te aarden is nog altijd door te vertragen. Even thuiskomen bij jezelf, in het moment. Dat moment kan waar ook ter wereld zijn, onderweg op reis of weer thuis.
Tot snel.
Reactie plaatsen
Reacties