"De zee heeft vis voor iedereen." (William Camden)

Gepubliceerd op 18 november 2026 om 13:31

Alleen al voor de naam wilde ik erheen: Porto Mosquito. Een authentiek vissersdorpje aan het einde van de bewoonde wereld, want de weg houdt hier gewoon op. Om er te komen wacht ik een uur langs de weg op een collectivo. Uiteindelijk besluit ik terug te lopen naar Cidade Velha en daar navraag te gaan doen, ook omdat het zondag is en er waarschijnlijk minder busjes of misschien überhaupt geen busjes rijden.

De vrouwen op de markt zeggen dat hij eraan komt en laten mij zien waar ik moet wachten. De mannen vertellen mij dat ik beter een taxi kan nemen omdat de collectivo meestal vol zit. Ik heb alle tijd en dus wacht ik op de plek die de vrouwen hebben aangewezen. Na een tijdje komt er inderdaad een bijna volle collectivo aan die ook nog doorrijdt naar Porto Mosquito. Big, big smile. Ik pas nog net voorin in het midden tussen de chauffeur, de versnellingspook en de jongen die naast mij zit. Achterin zit een verdrietige mevrouw die zangerig huilt, iedereen laat haar maar. Saudade. 

Aangekomen in Porto Mosquito, tref ik in de baai een strand van lavastenen aan met kleurrijke houten vissersbootjes. Kinderen die in hun blootje van de rotsen af in het water springen en de grootste lol hebben. Vrouwen die voor de deur van hun huis vis schoonmaken. Overal streetart op de huizen van tropische vissen, haaien, I ♡ Porto Mosquito tot vissersbootjes, schildpadden en Jacques Yves Cousteau. Een dorp van bijna niks, maar met des te meer charme.

Een klein vissersdorp dat nog geheel leeft van de visvangst, die op de markt in Praia wordt verkocht. Iedereen kent iedereen, de mensen maken hier nog een praatje omdat er verder niks te doen is. Vragen waar ik vandaan kom en waarom ik in hemelsnaam naar Porto Mosquito ben gekomen. Kinderen geven me een high five of een glimlach van oor tot oor. 

Er is nergens een visrestaurant of ook maar iets waar ik wat kan eten. Ik zie enkel een bar en een mini supermarkt. In de bar is niemand als ik er aankom en de halve straat begint te roepen dat er één klant is maar de barjongen is in geen velden of wegen te bekennen en dus komt de buurvrouw aangelopen en geeft mij een vruchtensap uit de koeling. Ze moet weer verder en geeft haar zoon, samen met een vriendje de opdracht, op mij te letten. Als ik wil betalen, zegt hij met een brede lach wat het kost en als ik betaald heb vol trots een 'thank you' in het Engels, waarna ze allebei de grootste lol hebben. 

Ergens klinkt er muziek uit een huis, de enige plek waar vandaag iets te doen is. De vissers komen pas aan het einde van de middag weer terug, dan is iedereen in rep en roer. In de verte hoor ik getoeter, de collectivo komt er weer aan. Mensen roepen wie er nog mee wil en uiteindelijk rijden we, voor de helft vol, weer terug naar Cidade Velha. 

Het bestaat nog, een plek zonder commercie, waar het leven simpelweg eenvoudig is. Een plek waar het toerisme niet is doorgedrongen en waar de mensen leven van wat de zee te bieden heeft. Vis voor iedereen. 

Tot snel.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.