"Blijf lopen, stap voor stap." (Joyce Meyer)

Volgens mijn boekje is etappe negen het saaiste stuk van de Via de la Plata. Urenlang loop ik rechtdoor op een grindpad langs vruchtbare grond met wijngaarden afgewisseld met olijfbomen en andersom.

Maar de zevenentwintig kilometers vliegen voorbij, ondanks de regen. De eerste paar uur luister ik naar muziek en zing maar gewoon wat mee, toch niemand die het hoort. Daarna luister ik naar de vogels en het grind dat knarst onder mijn voeten. Er is niks saais aan wijn met olijven en andersom ook niet.

Onderweg eet ik mijn panini al wandelend, want het is te nat om ergens te gaan zitten en er is nergens beschutting. Gewoon blijven lopen. Wat een ellende moet dit stuk zijn als je in de hitte met 40°C of meer loopt, dan is het gewoon niet te doen. Onverstandig en gevaarlijk zelfs. Ik loop nu met een temperatuur van 14°C en ben blij met mijn regenbroek en nieuwe gore-tex jas. Dit zijn Nederlandse temperaturen, waarbij mijn tempo hoog ligt, nu mijn rug ook gewend is aan het dragen van de rugzak en ik na elke stap fitter word.

Lastige etappes heb ik tot nu toe nog niet echt gehad. De klimmetjes zijn soms even pittig maar kort en ik ben bergen gewend dus dan valt het altijd mee. Door de regen van de afgelopen maand staan vennetjes en riviertjes hoger dan normaal. Stapstenen staan onder water en doorwaden is niet meer mogelijk. Meestal is er een alternatieve route en soms is het gewoon gaan, ook al heb je dan natte schoenen. 

Vanaf Fuente de Cantos loop ik door de streek Tierra de Barros dat 'land van leem' betekent volgens mijn boekje. Zeg maar gerust 'modderland' na een enkel regenbuitje. Van die rode klei die je schoenen bij elke stap een kilo zwaarder maken. Gelukkig ploeter ik niet alleen door deze ellende maar samen met nog drie andere wandelaars kunnen we er wel om lachen. 

We zien er niet meer uit. Bij elke graspol probeer ik de klei van mijn schoenen te krijgen waarna het er bij de volgende drie stappen weer aan zit. De Spanjaard met wie ik even oploop helpt me een handje omhoog met mijn rugzak, om het water op het pad en de ergste prut te vermijden. In mijn eentje was dit nooit gelukt en had ik doorweekte schoenen gehad en van top tot teen onder de blubber gezeten. De Spanjaard loopt met stokken, die in dit geval zeker nuttig waren omdat je zonder gewoon uitglijdt in de modder, zeker met een rugzak van 12 kg.

Eindelijk gaat de rode klei langzaam over in een grindpad en daarna in oude Romeinse stenen als we over de Puente Romano, de Romeinse brug met zestig bogen en prachtig uitzicht over de rivier Guadiana, het historische centrum van Mérida inlopen. Hier heb ik een rustdag en verblijf twee nachten in een fijn hotelletje vlakbij de Tempel van Diana.

Elke stap van Sevilla tot Mérida was het waard en ik heb nog heel wat stappen te gaan tot aan het einddoel en het enige dat ik hoef te doen is blijven lopen. Volgens mijn boekje verlaat ik Tierra de Barros morgen alweer en loopt de Via de la Plata daarna weer door glooiende dehesa's met grazende koeien en schapen.

Buen camino.