'Jij bent uniek en dus zeldzaam. Jij bent goed zoals je bent. Blijf altijd trouw aan jezelf. Wees echt, zonder perfect te willen zijn. Accepteer je onvolkomenheden volledig, alleen dan kan je van jezelf houden. Jij bepaalt jouw waarde, niet een ander. Hoe meer je van jezelf houdt, des te meer je van anderen kan houden. Liefde begint met eigenliefde. Respecteer je grenzen en verlies ze nooit uit het oog. Gun jezelf altijd het beste omdat je het verdient.' Klinkt dit als ja, ja het zal wel maar ik voel het niet zo? Dan houd je waarschijnlijk niet genoeg van jezelf.
Als ik iets geleerd heb van alle verbroken relaties dan is het wel zelfliefde. Meer dan eens werd mijn hart in het verleden gebroken, totdat ik besefte dat ik de ander toestond om ermee te spelen, het te laten vallen en het daardoor te breken. Het ontbrak mij simpelweg aan eigenwaarde. Ik liet een ander bepalen hoeveel ik waard was. Bovendien brokkelde mijn zelfvertrouwen met elke verbroken relatie verder af totdat er weinig meer van over was omdat ik dacht dat het telkens aan mij lag. In plaats van daten begon ik te leren om weer van mezelf te houden, werkte ik aan mijn zelfvertrouwen en werd ik zo de belangrijkste persoon in mijn leven.
Ik ging terug naar de basis, naar die tiener die heel goed wist wat ze wilde in het leven, die altijd haar eigen koers volgde en nooit een meeloper is geweest. Op mijn achttiende ging ik al op kamers en op mijn twintigste woonde ik in Frankrijk. Waar was dat zelfvertrouwen gebleven? Op welk moment onderweg had ik mijn eigenwaarde en zelfrespect verloren? Sinds wanneer liet ik mensen over mijn grenzen gaan?
Ergens te midden van de verbroken relaties was ik het contact met mezelf verloren, zag ik alleen nog maar de dingen die niet goed aan mij waren. Zocht ik elke keer weer naar de reden waarom. Ik kwam er ook achter dat ik vooral bevestiging zocht in een relatie. Iemand die mij liet merken dat ik ertoe deed, dat ik de belangrijkste en leukste persoon in zijn leven ben en iemand die onvoorwaardelijk van mij houdt.
Inmiddels weet ik dat de krachtigste relatie die je in het leven kunt opbouwen die met jezelf is. Tijdens alle solo wandeltochten en avontuurlijke reizen over de wereld heb ik altijd op mezelf vertrouwd. Stond ik vol trots op toppen van drieduizend of vierduizend meter. Liep ik honderden kilometers, alleen maar zeker niet eenzaam, over bergpaden en pelgrimspaden. Trotseerde ik weer en wind en liet me nooit uit het veld slaan. Ging ik regelmatig uit mijn comfortzone en verkende nieuwe grenzen door het onbekende te omarmen. Waarom lukte dat niet in de liefde? Het antwoord heb ik al gegeven. Ik zocht telkens bevestiging van mijn waarde buiten mezelf en daar moest ik maar eens mee gaan stoppen. Er is namelijk maar één iemand die onvoorwaardelijk van mij kan houden, die exact weet wat ik waard ben en voor wie ik de belangrijkste persoon in de hele wereld ben en dat ben ikzelf, omdat ik de enige ben die mij door en door kent. Dat is eigenliefde.
Elke andere persoon ziet alleen maar de buitenkant. Die buitenkant is gebaseerd op wat jij wilt laten zien van jezelf. Geef je jezelf helemaal bloot, laat je het achterste van je tong zien of zwijg je als het graf. Hoe kwetsbaar je je wilt opstellen bepaal jij. Met wie jij jouw diepste verlangens, angsten of verdriet deelt, bepaal je ook helemaal zelf. Alleen jij weet wat je écht denkt of voelt voordat je iets zegt of doet en we zeggen allemaal niet altijd wat we precies denken of voelen om de lieve vrede maar te bewaren, anderen niet te kwetsen of onszelf te beschermen. We laten niet altijd onze gevoelens en emoties zien. Kortom, het is eigenlijk heel moeilijk om een ander net zo goed te leren kennen als dat je jezelf kent, ook al denken sommige mensen van niet. Niemand is een open boek voor een ander, er ontbreken altijd passages of soms hele hoofdstukken. Het enige boek dat compleet en volledig toegankelijk is, is het boek van je eigen leven.
Het is een bevrijdend gevoel te beseffen dat ik geen relatie nodig heb om te weten wat ik waard ben. Dat er zoveel liefde in mij zit dat ik nooit meer tekort zal komen hoeveel ik er ook van weggeef. Dat ik verbindingen kan aangaan, zonder afhankelijk te worden of mijn vrijheid te verliezen, omdat ik mezelf altijd op de eerste plaats zal zetten en mijn grenzen blijf bewaken.
De weg naar meer zelfvertrouwen, eigenwaarde en zelfliefde is er een van persoonlijke groei en ontwikkeling. Het is een compassievolle en troostrijke ontdekkingsreis naar binnen die voelt als een warme deken. Een wandelcoach kan je begeleiden en ondersteunen in dit proces. Interesse? Neem dan nu contact met mij op voor een gratis intakegesprek.
Tot snel.
Reactie plaatsen
Reacties